Ο ασυναρτητος θερινός σχεδιαστής
κυκλικά έστησε το ταμπλό
με τον πίνακα εαυτό του
μπροστα απο τα άστρα του ουρανού
– πέθαινε πονωντας για τον κόσμο
– τι πιο όμορφο απο το να είσαι νεκρός
– τι πιο όμορφο απο το να σε ξεχνούν
– ‘η να σε θυμούνται για τα τρήματα των πράξεων σου
δαιδαλώδες το κτίσμα των γνώσεων
με καλώδια του νου κάτι για να χειρηστει
αποκλειομενος ο συνδετικός κούκος
– κάποια στιγμή στο παρελθόν -