__(μικρό απόσπασμα ) … χρειάστηκε να περάσει αρκετό χρόνο, προσπαθώντας να επαναλάβει τον ίδιο κύκλο, πάντα καλύτερο ήθελε να τον κάνει την μια, του προέκυπτε οβάλ την άλλη, προεξείχε μια μικρή γραμμή μια ακόμη, φαινόταν το περίγραμμά του προηγούμενου ακούραστα προσπαθούσε προσπαθούσε για να τελειοποιήσει τον ίδιο κύκλο τα κατάφερνε κάποια στιγμή, μα το σκίτσο είχε προλάβει να αλλοιωθεί και η ψύχωση να προσβάλει τα σωματικά του όργανα σαν σύμμαχος της επιπολαιότητας σαν αυθάδης ερωτομανής εάν σε χαρτί διαφορετικό κάθε φόρα τον ίδιο κύκλο ξεκινούσε δεν θα επενέβαιναν τα ίχνη εκείνα που πληγές αποκαλύπτουν συνενοχή, η επιμονή του σε έξταση…

___ ο ήχος της καθημερινότητας δεν ανταπεξέρχεται διαφέρει δεν είναι ο ήχος της μουσικής στα αυτιά μου παρά μονάχα εκείνες τις μέρες των επιλογών που στήνουν καρτέρι ούτε ο δικός σου είναι;! το ξέρω μην το πεις δεν ωφελεί σε έναν ποικιλόμορφο συνδυαζμό ο καθένας μας κεντράρει σε εκείνο που του τραβάει την προσοχήή τον έλκει εκ τρέποντας κάθε βλέμμα που την ίδια στιγμή θα μπορούσε να παρατηρεί την ίδια σκηνή ,,, 28/3/ 2016, Αθήνα

26 Μαρτίου στις 4:49 μ.μ. ·___… και ύστερα, έπαψες, για λίγοοι ήχοι φωνές έπαψαν να εμφανίζονται με την μορφή κυμάτων έλαβαν μορφή την μορφή της υπόστασης μουγια μια στιγμή με άκουσεςκαι ύστερα ξεκίνησε να βρέχει μου είπες κλαίειαυτό μου έδειξες, αυτό κατάλαβα μα δεν μπορούσα, δεν ήθελα άλλο να σε αντέξω να αντέξω την λύτρωση, ίσως από το νερό των δακρύων σου κι εσύ μου εμφάνισες μορφές που ζούσαν ζούσαν σου λέω, έπρατταν κάτι έκαναν ένας παππούς περπατούσε αμέριμνος κάτω από τη βροχή νωρίτερα μερικά μικρά παιδιά μια μητέρα με τον γιο τηςδύο μεγάλες κυρίες, δίδυμες μάλλον,που περίμεναν μια άλλη…

___ – Μεγάλωσα, τα χρόνια περνάνε και το πρόσωπο μου λεκιάζειαπό τις ρυτίδες των περασμένων στιγμών είμαι 32, κιόλας 32γεννήθηκα,γεννήθηκα μια αυγουστιάτικη νύχτα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο γεμάτο υπεκφυγές τον αγαπούσα τον άνθρωπο τον αγαπούσα τον κόσμο κι έτσι καθώς μεγάλωνα στην υπηρεσία του ήθελα να βρεθώγια το δικό του καλόγια να μάθω πως το καλό παρέχεται, μέσω της περίθαλψηςή της θαλπωρήςέχω δύο παιδιά ζιζάνια, μα η επανάσταση με έχει τρελάνει για την επανάσταση μας μιλάς Μαρά; ένας τρελός μιας φάρας που πίστευε ότι … ένας ήδη νεκρόςοι ασθενείς μια μέρα δεν με άκουσαν μια μέρα μου επιτέθηκαν έπρεπε να…

___ 21/3/ 2016, Βιβλιοθήκη, Αθήνα

___ καθημερινά βρομίζω, λερώνομαι, λεκιάζωη μποχα που επικρατεί στην κοινωνία ενσωμα ματωνεται Σε μια καθημερινότητα που μποχαει σκουριά και βρεγμένο σανίδι μια καθημερινότητα που μποχαει όπως και τα μεθοδευμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης Μποχάω αλκοόλ μα δεν έχει σημασία κι αυτό μποχα της κοινωνίας ειναιμποχάω στουπί και κηροζίνη, κάτουρο μα δεν έχει σημασία, και αυτό μπόχα της κοινωνίας είναιμποχάω ναφθαλίνη, κιμωλία, κόκα και ηρωίνη μα δεν έχει σημασία, και αυτά μπόχα της κοινωνίας είναι μποχάω τους δρόμους που περπάτησα μα δεν έχει σημασία, κι αυτοί μπόχα της κοινωνίας είναι μποχάω τους ανθρώπους που συναναστράφηκα κάνοντας λάθος μα δεν έχει σημασία, και…