Χθες, ήταν η τελευταία κοσμοπολιτική κυρία που πέρασε μπροστά από τα μάτια μου,εκείνο το μικρό λουλουδάκιπου το βάφτισαν περιπέτεια ξενιτεμένων θέλω,που φοβήθηκαν να το κοιτάξουν στα μάτια γιατί μια ζωή πίστευαν ότι μπορούσαν να το φλομώνουν στα ψέματα,γιατί για εκείνους το ψέμα θύμιζε αλήθεια Γιατί για κάποιους η αλήθεια ψέμα θυμίζεικαι ας μην έμαθε πότε τίποτα Υποκειμενικότητα ή αντικειμενικότητα ; Φοβήθηκαν, την αλήθεια τουκαι κλείνοντας τα αφτιά τουςμάραιναν την πιο αθώα τουλίπα … Ποια αθώα τουλίπα; Αγνά και ωραία, μοναδικά και ρομαντικά. Στο πλευρό μιας αθεράπευτης ρομαντικότητας που βρίσκει θεραπείαβγαίνοντας έξωστην αγορά …στην πάλη …στην πλάνη … Εκεί που το…

– Υπάρχουν φορές, που ο άνθρωπος όταν “αγαπάει” κάτι, έχει την τάση και την επιθυμία να το κρύψει εκεί που “ξεσπά εχθρότητα “, όχι από φόβο για τον ίδιο του τον εαυτό  αλλά από θέληση να προστατέψει … – Και άλλες φορές, (που…) αντλεί, απλά, “ιδέες” για να δικαιολογήσει την στάση του – Τι άλλο έχεις να πεις; – Τίποτα, ξέρεις; προερχόμαστε από το ίδιο σύνολο κατακραυγής μα είμαστε οι διαφορετικότητες του – Με μπερδεύεις, πάλι σκέψεις, περίεργα λόγια,γαργαλιέμαι – Είναι που αυτές τις μέρες ό χορός πήγε μια βόλτα στην αγοράκαι την είδε γεμάτη από αδιαφορία, γεμάτη από βάνδαλους,θέλησε, κάπως,…

[…] Μερικές φορές, «ταυτοποιούμε» την επιφάνεια χωρίς να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την εικόνα. (Δείχνουμε κρίνοντας, ίσως, αυτό που βλέπουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε αυτό που βλέπουμε. Είναι μια σύμβαση μέρος του τρόπου διαμόρφωσης μιας κάποια αντίληψης με δεδομένα που εκ λείπει, ίσως, η ουσιαστική επεξεργασία τους.) Ποια είναι τα πιστεύω σου;Οι ιδέες σου;Τι ζητάς;Μίλα!Τι είπες;Α! Όλα αυτά! Μάλιστα! Ξέρεις, εκεί ανήκεις! Είσαι αυτό, Γιατί πιστεύεις το ίδιο με αυτό! Γιατί κυνηγάς αυτό! Κοίτα και τα ρούχα σου! ΑΧΑ! Εκείνο, εκείνο είσαι όχι το άλλο! Το ίδιο με εκείνο θες! ε! Τι; Να ‘σαι κάτι έξω από αυτό; Δεν γίνεται!Λειτουργούμε με προσδιορισμούς(σωστά;)Ντύνεσαι…

Όσοι έχουν διαβάσει τους “Εργάτες της θάλασσας” του Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885: Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός), ίσως καταλάβουν… Έμεινες σε ένα δρόμο μονάχοςκυνηγώντας το όνειρομα τελικά ποιο τάχα να ‘ταν‘κείνο που θαρρούσες όνειροΠάλεψες με τη ζωήτο θάνατο κερδίζονταςμα έφτασες εκείπου η ψυχή των άλλωνούτε φαντάστηκε να φτάσειχάρισες το χαμόγελοκι ας ερχόταν η ώρα του θανάτου σουτο τάφο σου δεν φοβήθηκες να σκάψειςΓιατί αν και στο σώμα μονάχοςη ψυχή σου ποτέ δεν ήτανε μονάχηστον κόσμοτον απέραντο είχες φτάσειτα στοιχειά κερδίζοντας ήδη είχες λάμψει. (Για τον «Τζιλιάτ» του Β.ΟΥΓΚΩ)Ημερομηνία Γραφής: 30/4/2012( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 1 weeks ago )

Δρόμοι γεμάτοι σιωπές και όμως κάποιοι θα σου πουν ότι άκουσαν  εκείνους τους χρήσιμους γι αυτούς ήχουςμα ποιοι ήταν αυτοί που κατάφερναν να ορίσουν ορίσματα ήχωνΆκουσες πότε τις πραγματικές λέξεις που κρύβονται γύρο από κάθε μουσική του δρόμου; Είδες πότε τι κρύβεται πίσω από κάθε εικόνα;όντως, κάποιες εικόνες είναι ίδιες με αυτές που πλάθειςή αντικατοπτρισμόςόραση αντιστροφή μηνύματος, αποδοχή του ολοφάνερου… Βόλτα γύρο από τα ίδια σημεία ……………………………………………………………………………………………………………………………………….[…] Κοίτα, η Αθήνα εμπνέει, οι πεζόδρομοι, τα αξιοθέατα Τι και αν τα ‘χω δει άπειρες φορές,τι και αν έχω περάσει από το ίδιο σημείο και μια μέρα πριν από αυτή που ξαναπέρασακάθε φορά είναι…

Ίσως, μια μέρα σε δουν να στέκεσαι γύρω από προτομές  ποιητών,σε ‘να όνειρονα ονειρεύεσαι, να τους μιλάςνα σωπαίνεις και ύστερα να φεύγεις.Απογοητευμένος σαν να ‘θελες κάτι να σου πουν, και αυτοί ποτέ δεν στο παν! Μην βιάζεσαι, κοίτα πίσω …κάποιος μιλάει! <<Αναρίθμητοι ζουν μέσα μας,Αν σκέφτομαι ή αν νιώθω, αγνοώΠοιος μέσα μου σκέφτεται ή νιώθει.Είμαι μονάχα ο τόπος όπου νιώθουν ή σκέφτονται. Έχω περισσότερες από μια ψυχές.Υπάρχουν περισσότερα εγώ απ’ το ίδιο το εγώ μουΥπάρχω ωστόσοαδιάφορος για όλους,Τους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω. >>                                                        Φερνάντο Πεσσόα – Και αν ο άνθρωπος από την φύση του ήταν ένα, γεμάτος ομοιότητες μονάχα,με κάθε…

<< – Ήρθα εδώ, […] στο «ίδιο παγκάκι», το μυαλό μου σε κακά χάλιακάθισα εδώ και κοιτούσα το απαίσιο […] από μπροστά μου μια Αθήνα μέσα στο νέφος, άναρχα δομημένη, μέσα στο τσιμέντο και την βρομιά, μέσα στον θόρυβο και το άγχος και αναρωτιόμουν πως αντέχεται αυτή η κόλληση ρε παιδί μου;μια βδομάδα μετά […]  ξανά ήρθα εδώ στο «ίδιο παγκάκι» με την ιδία πόλη απλωμένη στα πόδια μουάλλα τώρα δεν υπήρχε νέφος το νέφος είχε μεταμορφωθεί σε φωτοστέφανοκαταλαβαίνεις τι σου λέω;Για λέγε;  – Τι να πω; – Πότε ήταν σωστή η αντίληψη που είχα για την πόλη;Πριν […]  που την έβλεπα σαν κόλαση, σαν εμετό…

Ιφ. Ότι είσαι και ότι δεν είσαι, ότι είμαι και ότι δεν είμαι  ποτέ οι λέξεις δεν «καταφέρνουν» να το αποτυπώσουν απόλυτα. Ίσως και να ‘μαι αυτό, το άλλο, ή εκείνο  μονάχα …  Θ.- Ι.  Α.  φοιτ.  Μηχανολόγος  Μηχανικός  άγνωστη, γνωστή , τρελή, λογική …  μέρος της αδιαφορίας ή του ενδιαφέροντος σου  εσύ το ορίζεις , εγώ το ορίζω  παίρνοντας, κάθε φορά, μέρος ,ίσως, σε ένα «νέο» για μένα «ταξίδι» Σαν μια, κάποια προσπάθεια … ( Επέλεξα τη δημιουργία αυτού του ιστολογίουσαν επιθυμία δημοσίευσης- αναδημοσίευσης, και όχι μόνο,των δημοσιευμένων γραφτών μου στο E- kimolia … http://e-kimolia.com Σημείωση: Σε ορισμένα απο τα “γραφτά” μου…