___Τι θυμήθηκα τώρα, κι όχι τυχαία, κάποτε κάποιος μου λέγε, “βελτίωσε το βήμα σου περπατάς σαν τον Βελουχιώτη”, κι αναρωτιόμουν αν όντος είχε προλάβει τον Άρη και μου χε πει ψέματα για την ηλικία του. Κάποιος κάποτε -ο ίδιος κάποιος- μου χε πει κάποτε “και τώρα που να σε βγάλω έτσι όπως είσαι ντυμένη” ενώ μου χε πει να βρεθούμε Κεραμεικό. Κάποιος κάποτε, μου δείχνε κοριτσάκια έξω από “πασοκοδαπιτικα” στέκια και μου έλεγε “να, κοίτα τι όμορφες που είναι αυτές, γιατί δεν γίνεσαι σαν αυτές “, ενώ εγώ αναρωτιόμουν “πόσες μαλακίες θα αντέξω ακόμα, μήπως τον λυπάμαι στην πραγματικότητα; ”…

___ Η γωνία ήταν άδεια, η μορφή σου πάντα μου θύμιζε εκείνη τη γωνία, σαν κάτι από χρόνια να σε ‘χε χωρίσει από κάθε τι γεμάτο Κλαίνε γυναικείες μορφές με φρίκη γεμάτος κοιτάς το γεμάτο άνοια κόσμο, κι ύστερα αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες κάτι καινούργιο να διεκδικήσεις Μια γωνία άδεια η μορφή σουΖωγραφισμένη ανεξίτηλα, γραμμικά Περιφραγμένα Το άγγιγμα σου ανεπιθύμητο Άγνωστο, κουραστικό Φωτιά και νερό δε θα το θελαν Φωτιά και νερό δε θα το ζούσαν Γεμάτος αέρα να ορίζεις τη πρώτη στιγμή της ζωής σου ως γεγονός Φοβόσουν πάντα το πεπρωμένο γιατί πίστευες σε αυτό;! Ψεύτικες μορφές, πράξεις χειριστικού…

 ___Που βρίσκεσαι; χαθήκαμε. Κάποτε είχαμε τόσα να πούμε. Πλέων κοινότυπες εκφράσεις και στερεότυπα. Όσο μεγαλώνω σταματώ να μου αρέσω , σταματώ να μου αρέσω με μεγαλύτερη ταχύτητα κι ένταση απ ότι σταματούσα να μου αρέσω στο παρελθόν. Μια μιζέρια και μια αδυναμία με περιμένουν. Περιμένω, μια αδυναμία και μια μιζέρια. Το κορμί μου λεκιάζει και η σάρκα μου γεμίζει τοξικές ουσίες… αρχίζω να φοβάμαι. Προσπαθώ να μείνω δυνατή. Δείχνω πως είμαι δυνατή. Δεν είμαι όμως.. είναι υπέροχο το να μαθαίνεις να προσποιείσαι, κι ακόμη πιο υπέροχο το να μαθαίνεις να το κάνεις καλά. Μπορείς να κοροϊδέψεις μέχρι και τον ίδιο…