__ Ντύθηκα, δεν θα ενέκρινε κανείς την γύμνια η γύμνια κρίνεται αυστηρά στα μέρη των ρακένδυτων σκέψεων επέλεξα τις τελευταίες λέξεις της μόδας κι αφέθηκα. Δεν φοβάμαι. Δεν είδε κανείς την γκαρνταρόμπα μου . Κανείς δεν γνωρίζει τι άλλο θα μπορούσε να επιλέγει Μόνο τον ειρμό τους γνωρίζουν οι άνθρωποι ή όχι ούτε αυτόν επιλέγουν απλά να ντύνουν τις σκέψεις τούς άλλοτε υψηλά κι άλλοτε ρακένδυταμα αναμένουν πάντα από εκείνο που θα θελήσουν στην ζωή τους τις τελευταίες λέξης της μόδας του σήμερα ή του χθες Είμαστε αυστηροί οι άνθρωποι για να κάμουμε κάτι κομμάτι μας, γιατί σαν κομμάτι μας…

… ήταν πρωί.Εκείνη συνήθιζε κάθε χρόνο, την ίδια μέρα του ίδιου μήνα να εμφανίζεται μπροστά στον “σπασμένο καθρέφτη της άνοιξης”, όπως τον ονόμαζε. Από την πρώτη στιγμή για εκείνον υπήρχε μία θέση, μια θέση στο διπλανό δωμάτιο, σε εκείνο δηλαδή που βρισκόταν δίπλα από την σκάλα που οδηγούσε στην σοφίτα του σπιτιού όπου ζούσε τα τελευταία 25 χρόνια… Εμφανιζόταν με τα μαλλιά της λιτά κάθε χρόνο μπροστά του αφθαδιάζοντας φορώντας το ίδιο μπουρνούζι … παρατηρούσε το σώμα της κι εκείνο παραμορφωνόταν μπροστά της, πολλαπλασιαζόταν. Η όψη της δεν ήταν πλέων μία. Η αντανάκλαση της δεν ήταν μία, ήταν οι αναρίθμητες…