– είχα ξεκινήσει θυμάμαι για να ανέβω. Δεν ήθελα να φτάσω ψιλά, μόνο ως το τέρμα της διαδρομής. Άγνωστη διαδρομή, πρωτόγνωρη, στην αρχή ένιωθα να αγκαλιάζω τη φύση, κι αυτή γιατρειά για τις ανασφάλειες μου, να έχει, να μου παρέχει. Κι άλλοι ανέβαιναν, κάπου κάπου ανταλλάσσαμε καμία κουβέντα, ή δίναμε το χέρι, για να διαβούμε παραπάνω. Όχι, θα πω ψέματα αν πω πως σταθερούς συνοδοιπόρους σε αυτή μου τη διαδρομή είχα, κι ούτε προσπάθησα να βρω, μάλλον το αντίθετο έκανα. Μόνο στη κοινή μας πορεία, βρισκόμασταν, κι ύστερα ο καθένας στη διαδρομή του. Όταν έπεσα, κι οι δυνάμεις μου στήριξη…