___ σε βρήκα καλώς. χαρά μου. δε με θυμάσαι ε; σε είχα ειδοποιήσει για τον ερχομό μου. δε θα πεις κάτι. το ξέρω. εδώ όλο αυτό το κτίσμα, δικό σου. έργο σου. άλλοτε ερχόμαστε ύστερα φεύγουμε. τώρα όλοι εδώ, οι παρευρισκόμενοι του καλέσματος σου ήρθαν κάτι είπαν σώπασαν ή έμεινε ο απόηχος των όσων μοιράστηκαν. Δεν ήσουν καλά, έτσι;! το πήγαινες για ομαδικό μπουρλότο αυτο το εργακι. ομαδική αυτοκτονία. Σε αυτοκτονία δεν οδηγήθηκαν και τα άλλα τα σποτακια. Τι άλλαξε; Ξέρεις και ξέρω. Κλείσε το. Αυτό νιώθεις. Εσύ με καλεσες. Κάτι σε αυτό να προστεθεί έχεις; Μπουκαραν όσοι μπουκαραν, κι…

___ κάπως τη μέρα χάθηκε σαν άστρο. μια πελώρια πέτρινη σύρραξη στάθηκε μπροστά του σα βουνό ώριμο να σκαρφαλώνει από της θάλασσας τα έγκατα στεριά να στήσει. ακούσιο χρέος της σε ανούσια στοιχείων συνουσία. νέα σύνορα να ρίξει. απαίδευτη, καλά ακονισμένη. ελεύθερη να μπορεί, χωρίς επιλογή δική της να ‘χει δεμένη, πέτρινη κομμάτι μιας αέναης αλληλουχίας μιας άκριτης συνύπαρξης κοινώς αποδεκτή, δίχως μη έγινε. έκρυψε. φύλαξε εκείνο που σαν άστρο τη μέρα, είπαν, χάθηκε. στη ροή, του χρόνου, που δε μέτρησε κι ας τη μετρούσαν.

___ ζήσαμε με εκπτώσεις, δίκιο έχεις, κι εγώ κι εσύ, δεν το είδαμε νωρίτερα συνέβει, για να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί, για ότι νιώθαμε, τι μάθαμε;! Θα κρατήσω τα όμορφα, είτε αυτό που νιώθαμε πέθανε είτε αυτό όχι. έχεις δίκιο, καιρός ο καθένας μας να ξεκινήσει να ετοιμάζεται για τη δική του πορεία, κι αυτή τη φορά να γίνει, για να μπορέσουμε ξανά. Να γίνει! Να προχωρήσουμε … ο καθένας στη διαδρομή του. Μην αλλάξεις γνώμη, στο χέρι σου είναι το ξέρεις… βιώνεις σκαμπανεβάσματα, κι εγώ τα δικά μου, με το δικό μου τρόπο, για τα δικά μου θέματα, ψάχνεις…

___ .δυο σφινάκια από το δυνατό, και γρήγορα. Μου είπε “η ζωή, μου κάνει, μόνο σαν σάλτο μορτάλε επίδοξου ακροβάτη”. Ρώτησα απλά αν φτάσαμε;! δεν μπορούσα να καταλάβω. Όλο φεύγαμε για κάπου, φτάναμε κάπου και ύστερα πάλι φεύγαμε, όλο φεύγαμε, χωρίς να μου ξεκαθαρίζει αν φτάσαμε, εκεί που πηγαίναμε, κι ύστερα για αλλού ξεκινούσαμε, ή αν απλά φεύγαμε γιατί δεν φτάσαμε, ακόμη, εκεί που πηγέναμε. “που πηγαίνουμε;”. έχω μπερδευτεί. Είναι άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Αλλιώς ζεις το ένα κι αλλιώς το άλλο, αλλιώς νιώθεις όταν ξέρεις ότι έφτασες και γι’ αλλού ξεκινάς, αλλιώς όταν δεν έφτασες κι…

__ στη βουή τούτου του χρόνου, στα όρια της νιωτης μου, η σιωπή σου, ελκυστικό γεμάτο άγγιγμα θυμίζει. Μπορώ να στέκω και να την ακούω. Μπορώ να περπατώ στις ακτές της. Έκοψα κλαράκια από το δέντρο της μνήμης κι έφτιαξα μια σανίδα, για να μπορώ να επιπλέω στα βάθη της θάλασσα των λέξεων της. Δεν έχω μάθει να κολυμπώ, ίσως φταίει που δεν την εμπιστεύομαι. Δεν φταίει αυτή, εγώ … που φοβάμαι να την εμπιστευτώ, δεν έχω μάθει να την εμπιστεύομαι, κι όταν κάτι δεν το μαθαίνεις νωρίς, αργότερα θυμάσαι πως έχεις κάτι άλλο να μάθεις. και κάτι άλλο, και…

___    Έρχεται η στιγμή, που τελικά κρίνεται κατάλληλη για να κλείσει ένας κύκλος. Θα κλείσει, κάποια πράγματα θα αλλάξουν κι άλλα θα επανέλθουν. Ας είναι όλα τα όμορφα με χαρά και και κατανόηση … Κάποιες φορές βλέπεις από καιρό το ότι η ολοκλήρωση του κύκλου πλησιάζει, το ότι κάτι τελειώνει, το ότι δεν έχει να σου δώσει και να του δώσεις άλλα, πως κάτι πλέον δεν εφάπτεται, συγκλίνει μόνο στο τέλος του … αλλά συνεχίζεις όταν επικοινωνείς για αυτό να το κάνεις σαν να μη βλέπεις το τέλος του, μόνο κάποιες στιγμές ίσως ελάχιστες μιλάς για την ολοκλήρωση του…

___ … και τώρα, που βαδίζεις σε ένα δρόμο, παράταιρο, γλυκιά οπτασία, σκιά ενός ονείρου γεμάτο φθορά, γεμάτο ανιαρή πραγματικότητα, γεμάτο ορθολογική κρίση, πες μου, είναι το παράταιρο φυσική προδιαγραφή;! μπορεί ένας φοίνιξ να σταθεί στον αιώνα;! Κοιτάζω, τις στάχτες λέξεων καμένων, μες σε δοχείο κυρτό, στον τόπο του θέλω, στο τόπο του εγώ, στο τόπο του είναι, σαν να περιμένω, την επόμενη αυτοκαταστροφή τους. Γλυκιά περγαμηνή, χιλιάδες στιγμές η ιστορία σου, να μπορούσα λίγο να σε χω για μια στιγμή, κι ύστερα όχι, γιατί δεν θέλω να χω, είναι ελευθερία η μη κτίση, είναι ελευθερία να μην σε περπατούν…

___ σε έζησα κάποτε … αυτό ήταν “χθές”“σήμερα” δεν σε ζω …αν θα σε ζήσω “αύριο”. αυτό είναι άλλο θέμααν θα με ζήσεις “αύριο”. αυτό είναι άλλο θέμααν μαζί βρεθούμε “αύριο”. αυτό είναι άλλο θέμα“σήμερα” έχει σημασία το “σήμερα” όπως κι αν είναι “σήμερα” είμαι αλλού“σήμερα” βρίσκομαι στο σαλόνι“σήμερα”, γιατί εγώ επέλεξα να βρεθώ εδώ“σήμερα”…