___ στην πόλη των νεκρών, μητέρα είδα μια σκιά να κινείται ήταν τόσο ωραία και διακριτική έμοιαζε με την θωριά σου μαυροντυμένη, καλαίσθητη, ονειροπόλα, γέρικη γεμάτη ελπίδα, όπως εκείνη την τελευταία φορά που σε είδαπριν, για το αιώνιο ταξίδι, σε αποχαιρετήσωμητέρα ο γιος σου είμαι στο καρτοτηλέφωνο θα βρεις μια κλήση από εμένα είναι στην άλλη γραμμή εγώ βρίσκομαι και σε περιμένωπεριμένω να μου απαντήσεις εδώ και 24 ολόκληρα χρόνια θα φταίει που δύσκολα συνδέονται οι εποχές και οι αιώνες δεν πλαγιάζουν ο ένας πάνω στον άλλον για να ειδωθούν τα ανάμεσά τους μα δίπλα μητέρα είμαι καλά, πέθανα νωρίτερα…

___ Ο θάνατος δεν είναι δύσκολος, τον κοιτάς και με το πρώτο βλέμμα καμάκι σου κάνει ύστερα εάν σε κερδίσει πάλι δύσκολος δεν είναι λίγο πριν πετύχει τον στόχο του παράλληλα ίσως γνωρίζει τον τρόπο που θα σε βοηθήσει επιλέγει μέσω της διαίρεσης το μέρος στο οποίο θα συμβεί και ορμάει πέφτει πανω σου, σε ακινητοποιεί εάν αντισταθείς, δεν τον ήθελες πραγματικά, γι αυτό και ευμετάβλητα σε αφήνει να κερδίσεις σε ορισμένα σημεία το χέρι του πλησιάζει τα γεννητικά σου όργανα ή βρίσκεται κοντά στα πιο αδύναμα ορμονικά σημεία πάνω σου προσπαθεί να σε ερεθίσει Εαν μη έχοντας δυνάμεις χάσεις και το…

… ύπαρξη και κατοχή μεγάλα από του φυσικού καφέ ή χρώματος άλλου μάτια απόρροια της ικανοποίησης του εαυτού σε μια καρέκλα καθήμενη σαν σε κλήρωση που ειδεν ηδονή και απόλαυσε από την ηλικία των 10 μη κατανοώντας την προδιάθεσην την φυσική κάλεσμα της φύσης; διαταραχή; έρως; δαίμων; Μητέρα φύση που απάντηση έδωκεςμυστικό λόγο κρατείς συνθήκες που ίδιες δε μένουν .[…] 14/5/ 2016, Αθήνα

Θα τις ονόμαζα κοινωνικές ή διανοητικές παροτρύνσεις πριν την καθυπόταξη ή υλοποίηση των επιθυμιών μας. Όντας κομμάτι ενός κοινωνικού συνόλου, καθώς αντιλαμβανόμαστε την επιθυμία, όταν γενάτε, να ασχοληθούμε με κάτι το οποίο στο παρελθόν δεν θεωρούσαμε θεμιτό ή λογικό κρίνοντας το παραβατικό, βρίσκουμε τον εαυτό μας να κινείται ή να παραμένει στάσιμος πάνω σε ένα σταυροδρόμι με κλάδους την καθυπόταξη, την μη ανατρεπτική απόφαση για την μετατροπή της σε πράξη, ή την υλοποίηση της, την αδιαφορία, και την αναβολή. Καλό θα ήταν πριν επιλέξουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε να λαμβάνουμε υπόψη και να συμπεριλαμβάνουμε στις επιλογές μας τα όρια…

___ηρέμησα, τα πόδια μου δεν βρέχονται πιακι εκείνες οι απαίσιες γαλότσες που κάποτε συχαινόμουν να φορέσω έγιναν μέρος των επιλογών μου Δεν θα ήμουν αλλιώς εάν δεν ήμουν έτσι θα ήμουν έτσι εάν δεν ήμουν αλλιώς Και τα ενοχλητικά λασπόνερα δεν βρέχουν τις πατούσες μου Οι Ερινύες φαίνεται έμαθαν να επιστρέφουν στους κατόχους τους Σε εμένα καθώς επιστρέφουν με τραντάζουν κάτι που δεν με ενοχλεί πιαΠερισσεύει το σκότος Κι ενστερνίζεται το φως Πάντα συνέβαινε, το καλό κάτι από το κακό να αποζητά και το κακό κάτι από καλό να αποδεικνύει μα τι λέω; ποια είμαι εγώ για να μιλάω; έτσι δεν…

___ βρέθηκαν σε σταυροδρόμι παραβιασμένων συσχετισμών και δικαιωμάτων σε λόγια ανήκουστων παραλείψεων δόθηκαν και ύστερα στην αγκαλιά τους το λουλούδι φωτιά με συνάντηση των βλεμμάτων επικοινώνησε το παρελθόν εκείνο που τρόμαζε κάποτε ή κινητοποιούσε όταν την επανάληψη καθιστούσε απόρροια την επανάληψη που τρόμαζε τότετην εμφάνιση του κατεστημένου λόγου κι εκείνου του λουμπεν αυταρχικού που η σκέψη του εστίαζε στο κέρδος, στην χρηματική αμοιβή, στην εντολή από τον πειραματιστή του φόβιζε εκείνη η εμφάνιση, μα όχι πια γιατί κι εκείνος μπορεί άλλη πτυχή του εαυτού του να εμφανίσει – κάποτε μου είπαν πως “τον σεβασμό τον κερδίζεις”, η αλήθεια είναι πως…

___ καθημερινά παρακολουθώ σειρές και ταινίες, άλλες τις λατρεύω, κι άλλες όχι. φυσικά τις παρακολουθώ “εν κινήσει” η αλήθεια είναι πως κάποιες μοιάζουν με αμερικανικές παραγωγές του σήμερα, – τις παρακολουθώ καθώς κινούμαι μέσα σε μεγάλα εμπορικά – , ή του χθες, – με τα σχιζοφρενικά όνειρα και τις καουμπόικες ρίψεις- κι άλλες με ταινίες της “φίνος φίλμ”, ειδικά όταν κινούμαι στα στενά δρομάκια των Πατησίων, δίπλα από την Φωκίωνος ή την Βικτώρια και λίγο πιο μακριά μεταξύ Πλάκας και Θησείου βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες οι σειρές κι εκείνες οι ταινίες οι οποίες δεν έχουν προβληθεί ακόμη, εκείνες που ένα…

___ – Πληγώθηκες ε; Δεν με ενοχλεί. Κι εσύ πριν φτάσεις εδώ, στο σημείο αυτό, που έφτασες, είχες φροντίσει να πληγώσεις πολλούς άλλους. Δούνε και λαβείν. Αυτό διάβασα κάπου. Δούνε και λαβείν. Ποτέ δεν ήμουν υπηρέτης αυτής της συνθήκης, μα στην περιπτωσή μας όμως … αυτή η ιδέα κυοφορήθηκε.ο αδύναμος πληγώνεται κι ο δυνατός δεν νιώθει.δεν μιλώ για δύναμη υπερδύναμη για την αντοχή μιλάω και τα όρια τους παράγοντες που παίζουν ρόλο κι εξαρτάται παραδοθήκαμε στο τελευταίο χαμόγελο του φεγγαρόφωτος. Δεν μπορούσες να ξεχάσεις το όνομα εκείνης της στιγματισμένης μορφής που είδες το ξημέρωμα, καθώς ενστερνιζόσουν τον εσταυρωμένο λόγο πριν…