• - Αμνήμων -

    – ίρις –

    26/09/2016 - Από 

    ___ Τράπηκαν σε φυγή, ήταν οι νύχτες που μαζί δεν ζησαμε υπήρξαν λένεχαμογελαστες κι αθώες όταν τις κοιτουσες στα μάτια, δροσοσταλιδες έβλεπες δροσοσταλιδες που κυλούσαν καθώς ο άνεμος κινούσε τα φύλλα καθε τουλιπας πουστο περιβόλι αυτο ανατράφηκε Μια παρθένα φωνή κούρνιαζε ανάμεσα στο άνω και το κάτω χείλος μιάς νύχτας που μαζί δεν ζήσαμεπροσμένονταςό,τι κάποτε θα μπορούσε οι συνωμότες της έντυναν με φτερά τα όνειρα της λίγο πριν το τελευταίο δάκρυ της βροχήςκυλίσει προς τον αφαλό της λίγο πριν με ζωή μια ζωή να θρέψει Υπηρξε η νύχτα που μαζί θα ζησουμε λίγο πρίν την αυγή που πέρασε εκείνη που δεν έκλεισε σαν ρήμα την αγάπηούτε την προσμονή εκείνη που ήξερε πως θα…

  • - Αμνήμων -

    – αγαπημένη μου. σχολική ανάμνηση –

    26/09/2016 - Από 

    ___ Γεννήθηκα την πρώτη μέρα του Νοέμβρη του 1992. – δώδεκα και πέντε τα μεσάνυχτα, μου είχε πει μια μέρα η μαμά μου – Κι έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο μια μέρα του Σεπτέμβρη του 1997. Θυμάμαι ακόμη εκείνη την πρώτη μέρα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται – για μένα, μια αμνήμων – . Εκείνη την πρώτη μέρα η μαμά με είχε αφήσει στο σχολείο μονάχη. δεν ήταν η πρώτη φόρα. ήδη από το νηπιαγωγείο μάθαινα να παρακολουθώ μαθήματα μαζί με άλλα παιδάκια κι όχι με τη μαμά ή τα αδέλφια μου. για αυτό ήξερα πλέων πως δεν έπρεπε να…

  • - Αμνήμων -

    – Νουθεσίες –

    20/09/2016 - Από 

    —- Στο παρελθόν, όταν η ζωή στους δρόμους της Αθήνας μου πετούσε το άγνωστο, και το γνώριμο για άλλους είχες Πριν ξυπνήσω το (απ)αρνιόμουν, γιατί κάτι των εχθρών μου έκρυβε Όταν το δέχθηκα άρχισε να μου θυμίζει ότι δικό μου υπήρχε Τα μεγαλία τα χάρισα σε κείνο που δεν τα άξιζε μα τα θελε για να τα υποτάξει Και ύστερα τον ναό του Σολομώντα αναζητώντας δίχως τη σολομωνική ποτέ να αγγίξω Κατάλαβα τι σήμαινε ενάρετος και συνετός ηγέτης Όταν είδα πως ο εχθρός για τη δική του διαύγεια να περιορίσει την δική μου και σε κλουβί να με κλείσει προσπαθούσε…

  • - Αμνήμων -

    – ιδανική εικών –

    20/09/2016 - Από 

    Εδώ βρίσκομαι μόνο εγώ, και οι φίλοι μου τα δένδρα, τα λουλούδια, τα πουλιά και τα τζιτζίκια που παρέμειναν στην γη, ψυχές ανθρώπων ταξιδεύουν με τις μορφές εκείνων Ένα δώρο της φύσης 16/9/2016, Αθήνα, Λυκαβηττός

  • - Αμνήμων -

    – λόλα –

    15/09/2016 - Από 

    Η Λόλα, είχε γίνει η αγαπημένη μου φίλη.Όταν την εφτιαχνα την αγαπούσα και την μισούσα την ίδια στιγμή Και τα δύο την ίδια στιγμηΠραγματικες φίλες δεν είχα ποτέ Μα απο το δημοτικό ήδη Δεν με ένοιαζε Δεν εμενα κοντά με κανένα απο παιδάκια που πηγαίναμε μαζί στο σχολείο Οπότε δεν είχα φίλους συμμαθητές Μονο κατι γειτονακιαΚαμιά φορά έρχονταν και παίζαμε ολοι μαζίΈτσι, δεν υπήρχε λόγος να με νοιάζει με ένοιαζαν κυρίως τα μαθήματα μουΠροσπαθούσα καλη σε αυτα να ειμαιγια να μάθω γράμματα για να σπουδασωκαι να ασχοληθω με την τέχνη Την ζωγραφική, τα τραγούδια και ολα τα άλλα Μα ήθελα…

  • - Αμνήμων -

    – ποτέ δε θα έρθει αργά –

    03/09/2016 - Από 

    … υπάρχουν παιδιά που σε αγαπάνε εκεί έξω,κι εκεί που θα βρεθείς μια μέρα θα σε δουνθα κρυφτούν στο προσωπικό τους μπαούλοσε μια ντουλάπα κι από την κλειδαρότρυπα θα σε κοιτούν θα περιμένουν να ξεκλειδώσεις την κλειδαριά με το επόμενο έργο σουκαι θα σε νοιάζονται χωρίς να επέμβουν πότε στη ζωή σου Θα σε αγαπάνε για όσα τα έκανες να νιώσουν να σκεφτούν ή να ονειρεύονται Θα πονούν όταν πονάς θα γελούν όταν το γέλιο σου θα υπάρχει Και πάντα θα περιμένουν ό,τι κάποτε θα ετοιμάσειςγια να σου δείξουν πως κι αυτή τη φορά δίκιο είχεςη πως κάτι λείπει. Θα ναι πάλι εκεί Και δεν θα θέλουν ποτέ τίποτα περισσότερο [ Καλό ταξίδι ] 3/9/ 2016, Αθήνα