Αποφάσισ – α Αποφάσισ- ες Αποφάσισ- ε Αποφασίσ- ατε Αποφασίσ- αμε Αποφάσισ- αν να … Αλλάζει η κατάληξη, όσο αλλα_ ζουν πρόσωπα «Οι αποφάσεις δεν αλλάζουν», γράφτηκε μ_άλλον Ενεργητικό ρήμα, κι όμως δεν έπραξα τίποτα έπραξ- αν … για να διακριβώνουμε άμεσα κάθε ισχύ του καινούριου … συνειδητά μας έκτισαν δεδομένα Αλλάζουν; ( ( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 month and 4 days ago,  πριν απο 16/ 3/ 2015)  )

« Στον κόσμο του Πλάτωνα κανείς μας δεν είναι αθώος το δικαστήριο των θεών μας έκρινε όλους ένοχους »μα αν η αθωότητα σήμαινε και διαταραχή μήπως, τελικά, θα ήμασταν όλοι αθώοι και οι συνειδητές μας σκέψειςαπορία των γεννώμενων ασυμβίβαστων μπορώ; Μπορώ να σε δοκιμάσω να με κυριαρχείς ή να σε κυριαρχήσω εγώ εκεί, μα εσύ δεν θα το ξέρεις Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου στον κόσμο των σκέψεων,  να σκοτώνει;πόσες να αγαπά; πόσες να κυριαρχεί;πόσες να χάνει;πόσες να επαναστατεί; πόσες τον συμβιβασμένο να βρίζει;Τι θα ήσουν αν ήσουν ο κόσμος αυτός ; Φοβάσαι ότι θα συμβούν και λαμβάνεις αντίθετο…

Την νύχτα εκείνη έγραφε μια εικόνα παλιατσου, κλόουν ντυμένου με παλιόρουχα τσίρκου άχαρη σελίδα της ζωής του Πλάι σε μια δική σου αντιμετώπιση, ίσως πεπραγμένα μηδέν για σύνολο υποσυνόλου Ένας φυγάς με ζωγραφιστό χαμόγελο Έγραφε νοητικά Σκέψεις, σκέψεις δαιδαλώδεις Κι ένας πύργος, Βαβέλ, χτιζόταν γύρο του… Ποιός το φαντάστηκε; Το τσίρκο ήρθε χθες σε μια παραθαλάσσια άκρη λίγο πέρα απο την τσιμέντου πόλη Κόσμος πολύς Παράσταση…  2η μέρα Χειροκρότημα…  Ο κλόουν στην σκηνή Χειροκρότημα…  Παιδιά μεγάλοι Η παράσταση, τέλος Καμαρίνια – Που είναι η κόρη μου; – Πέρασε μια κυρία μαύρο ντυμένη και την εξαφάνισε μαζί της Είπε “είμαι η…

Πέτα … με τα φτερά που σου απέμεινανκαι ας είναι από “πλαστελίνη” Mια ακόμη αυταπάτη στο “χαρούμενο” τοπίο … Στα ίδια μέρη, την ίδια διαδρομή, τα ίδια μέσαΜα τίποτα δεν μένει ίδιομέσα σε στιγμή δευτερολέπτων ότι βλέπεις σαν όμοιομπορεί την “ερχόμενη” στιγμή να το δεις σαν διαφορετικό …Μα για στάσου, πρόσεξε …πως ένα ένα αποκτούν την δική τους διαδρομή …Πρώτα “σαν” μπουλούκι ύστερα “σαν” χώρια …Μα πάντα να χουν κάτι να τους ενώνει και ας μην καταλαβαίνεις, τις περισσότερες φορές, τι … Ίσως, να ‘ναι και τα φτερά που κουβαλούσαν από πάντα για να σου δείχνουν ότι και τα “δεδομένα “ υπάρχουν φορές,…

Κοριτσάκι ήταν,  δεν είχε μάθει να ερωτεύεται και αν ήξερε δεν είχε μάθει να παίζει μαζί σου,  μονάχα να αποδέχεται συγκαταβατικά όλα όσα της έλεγες, όλα όσα της έταζεςΤα αστεία σου λόγια πάντα της έμοιαζαν διδαχές, ίσως, κάθε φορά που κοιτούσε το αστεροσκοπείο… Έτσι την έβλεπες  Ένα κοριτσάκι, ήταν αιώνιο Και οι κομιστές των εκπλήξεων της μόνο όταν έβρεχε θεϊκό οξύ σε πλησίαζαν προσφέροντας σου το χαμόγελο της γιατί και κείνη δεν το ‘θελε πια, το είχαν μολύνει οξέα αντιδρώντας Δεν φοβόταν μόνη τα βράδια ούτε όταν τις στοές εξερευνούσε, μάλλον,  γιατί ήταν και εκείνοι, οι άλλοι, πάντα γύρο της…

Βρέθηκες…                                                                      δεν είναι λίγες οι φορές, δεν είναι λίγες οι ευκαιρίες, τις δημιουργείς ή έρχονται, έρχονται αρκεί να τις δεις… Θυμάσαι; Για σκέψου, όπου και αν υπάρξεις… (Θα…) Υπάρχουν άνθρωποι, που περιμένουν από ‘σένα ( κάτι, ίσως, να πράξεις ) Υπάρχεις και εσύ, που περιμένεις από άλλους Μα κανείς δεν μιλάει Κανείς δεν πράττει Κάνεις δεν γνωρίζει Κανείς δεν ζητάει Άλλοι περιμένουν από ‘σένα, μπλοφάρουν Και εσύ από άλλους,  μπλοφάρεις ή από ‘κείνους… Και κανείς δεν παραδέχεται το εκ φύσεως ισχύον… Περιμένουν και περιμένεις… Βρέθηκες, κάπου Μα δεν ήσουν, εκεί ή ήσουν; Για σκέψου τι θα μπορούσες να κάνεις αν ήσουν πραγματικά εκεί, αν…

Καταγράφηκαν οι περιπλανώμενες συνειδήσεις στα πλαίσια των άγνωστων εγώ,τους είπαν «ωφελούμενο δεσμό»αδιαφορώντας και εκείνοι ξεκίνησαν ταξίδι ακορντεΟν Σανιδά επιθύμησαν να χρίσουν κάθε πεπερασμένο περίβλημα «συνοθυλευμένων» παιχνιδιών κάθε γράμμα ενός επιπλέον πανταχού παρόνκανείς δεν κατανόησε τι ζητούσετυχαίο ή όχι ακορντεΟν μουσικό το τελευταίο ταξίδι τους ήταν ανώνυμο περιπλάνηση για χρόνια εφικτή που σήμανε τέλος Γερασμένες Αντιλήψεις έγιναν και αυτοί σε άγνωστες – γνώστες συνειδήσεις Επιβάτες μιας σανίδας τάχθηκαν και ξεκίνησαν κωπηλατώντας …έφευγαν από την στάση γνωρίζοντας πως όπως κάθε φράχτης – φραγμός μπορεί να σπάσειέτσι και ‘κείνοι θα μπορούσαν να ξανοιχτούν σε θάλασσες Μουσικοί – Θαλασσοπόροι ΑκορντεΟν Ταλαντώσεις, κύματα σαν τελευταίο…

Με γέννησαν – ιδέα, θεωρίαμε δημιούργησαν – άποψη, γνώμη και από τότε με κουβαλάνε πάντα μαζί τους Μια ιδέα που μάθαινε να ερωτεύεται τους «βιαστές» της άλλες φορές με ντύνουν με φανταχτερά φορέματαή ιδιαίτερα κοστούμια και με κουβαλάνε μαζί τους σε δεξιώσεις … άλλες πάλι με ξεσκισμένα κουρέλιακαι βηματίζουν στους δρόμους μιλώντας με τις λέξεις μου… μένουν και οι φορές εκείνες οι άλλες, που με βλέπεις διαφορετικά ή με τα πιο καθημερινά μου Μια ιδέα, θεωρία, άποψη, γνώμη με τα δικά της, λάθος μπορεί, παιδιά Αυτά των «βιαστών» της (γιατί και εκείνοι, έτσι θεωρούνται από την στιγμή που την παραλλάσουν…

Σαν άγγελος ποτέ μην περπατάςσε μια έρημο γεμάτη φύκιαΣτης Θάλασσας την στάχτη ποτέ μην αναζητάς την  γκρίζα αλήθεια  … Ημερομηνία Πρώτης Γραφής : _/_/ 2011( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 4 months 6 days ago )

Χθες, ήταν η τελευταία κοσμοπολιτική κυρία που πέρασε μπροστά από τα μάτια μου,εκείνο το μικρό λουλουδάκιπου το βάφτισαν περιπέτεια ξενιτεμένων θέλω,που φοβήθηκαν να το κοιτάξουν στα μάτια γιατί μια ζωή πίστευαν ότι μπορούσαν να το φλομώνουν στα ψέματα,γιατί για εκείνους το ψέμα θύμιζε αλήθεια Γιατί για κάποιους η αλήθεια ψέμα θυμίζεικαι ας μην έμαθε πότε τίποτα Υποκειμενικότητα ή αντικειμενικότητα ; Φοβήθηκαν, την αλήθεια τουκαι κλείνοντας τα αφτιά τουςμάραιναν την πιο αθώα τουλίπα … Ποια αθώα τουλίπα; Αγνά και ωραία, μοναδικά και ρομαντικά. Στο πλευρό μιας αθεράπευτης ρομαντικότητας που βρίσκει θεραπείαβγαίνοντας έξωστην αγορά …στην πάλη …στην πλάνη … Εκεί που το…