___ – στην Ντάμα, στο παιχνίδι Ντάμα, στο επιτραπέζιο παιχνίδι ντάμαπου είχα μάθει από τη μαμά μου, μικρή να παίζωπου ήταν ένα από τα αγαπημένα μου επιτραπέζιαπάντα μου άρεσε να δημιουργώ βασιλιάδες ή βασίλισσεςκαι να κερδίζω μου άρεσεμα όταν έχανα όλα μου τα στρογγυλά ξύλινα πιονάκια δεν μπορούσακαι με κέρδιζαν“δεν πειράζει” έλεγα“Την επόμενη φορά”“Εγώ σε άφησα να με κερδίσεις”Και πάντα υπήρχε εκείνη η επομένη φορά, για να κερδίσωδημιουργώντας … 6/5/ 2015, Αθήνα[ απόσπασμα από το αίσχος που κάποτε είχα δημιουργήσει : http://villaifigenia.blogspot.grη είσοδος επιτρέπεται, μόνο με άδεια ] 

η Φιφι διαβάζει πάλι ένα ποίημα που βρήκε … – ξέρεις κάτι ;σ’ αγαπάω αλλά δεν το ξέρειςσε βρίζω αλλά δεν το ξέρειςθέλω να πετύχεις αλλά δεν το ξέρειςθέλω να χάσεις αλλά δεν το ξέρειςσε γαμάω αλλά δεν το ξέρειςσε μελετάω αλλά δεν το ξέρειςσυνυπάρχω μαζί σου αλλά δεν το ξέρειςσε ακούω αλλά δεν το ξέρεις…σε συχαίνομαι αλλά δεν το ξέρειςδεν σου μιλάω και δεν το ξέρεις!!!και το καλύτερο απ όλα … δεν είσαι ένακαι δεν το ξέρειςγιατί όλα συμβαίνουν σε ένα κόσμο ιδεατόστον κόσμου του μυαλούκι εσύ κρατάς μόνο ότι βλέπεις, ακούς, ή καταλαβαίνειςκράτα το καλά λοιπόν και χαμογέλα…

***** Ο βηματισμός της χλεύαζε το χαμόγελο του εν κινήση πλήθους αυτοκινήτων Πάνω στην Εθνική θα ξεχνούσε τα πάντα, κάπου μεταξύ Αθηνών – Λαμίας, θα φώναζε στην Θεσσαλονίκη το τραίνο θα θυμόταν Ότι δεν θα τολμούσαν θα τολμούσεκι ύστερα θα ανέκαμπτε, είπε Στην πρώτη της στάση συνάντησε ένα σημείο από μια παλιά επαναλαμβανόμενη θέση ρακόρ για να εκφράσει την πρώτη της πρόζα, ακούστηκεΜια μηχανή έσβηνε δίπλα της, μα …εκείνη δεν την είδε, μόνο μια φωνή άκουσε να της λέει– οι άλλοι ευτυχισμένοι γύρο σου, υπάρχουνεσύ ακινητοποιημένη κι ασφαλής μαζί τους όχι, όμως ευτυχισμένη! πιστεύεις πως δεν ζεις αμφιταλαντεύεσαι, τι προέχει; “η…

__ Ντύθηκα, δεν θα ενέκρινε κανείς την γύμνια η γύμνια κρίνεται αυστηρά στα μέρη των ρακένδυτων σκέψεων επέλεξα τις τελευταίες λέξεις της μόδας κι αφέθηκα. Δεν φοβάμαι. Δεν είδε κανείς την γκαρνταρόμπα μου . Κανείς δεν γνωρίζει τι άλλο θα μπορούσε να επιλέγει Μόνο τον ειρμό τους γνωρίζουν οι άνθρωποι ή όχι ούτε αυτόν επιλέγουν απλά να ντύνουν τις σκέψεις τούς άλλοτε υψηλά κι άλλοτε ρακένδυταμα αναμένουν πάντα από εκείνο που θα θελήσουν στην ζωή τους τις τελευταίες λέξης της μόδας του σήμερα ή του χθες Είμαστε αυστηροί οι άνθρωποι για να κάμουμε κάτι κομμάτι μας, γιατί σαν κομμάτι μας…

… ήταν πρωί.Εκείνη συνήθιζε κάθε χρόνο, την ίδια μέρα του ίδιου μήνα να εμφανίζεται μπροστά στον “σπασμένο καθρέφτη της άνοιξης”, όπως τον ονόμαζε. Από την πρώτη στιγμή για εκείνον υπήρχε μία θέση, μια θέση στο διπλανό δωμάτιο, σε εκείνο δηλαδή που βρισκόταν δίπλα από την σκάλα που οδηγούσε στην σοφίτα του σπιτιού όπου ζούσε τα τελευταία 25 χρόνια… Εμφανιζόταν με τα μαλλιά της λιτά κάθε χρόνο μπροστά του αφθαδιάζοντας φορώντας το ίδιο μπουρνούζι … παρατηρούσε το σώμα της κι εκείνο παραμορφωνόταν μπροστά της, πολλαπλασιαζόταν. Η όψη της δεν ήταν πλέων μία. Η αντανάκλαση της δεν ήταν μία, ήταν οι αναρίθμητες…

___ Γεννήθηκα την πρώτη μέρα του Νοέμβρη του 1992. – δώδεκα και πέντε τα μεσάνυχτα, μου είχε πει μια μέρα η μαμά μου – Κι έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο μια μέρα του Σεπτέμβρη του 1997. Θυμάμαι ακόμη εκείνη την πρώτη μέρα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται – για μένα, μια αμνήμων – . Εκείνη την πρώτη μέρα η μαμά με είχε αφήσει στο σχολείο μονάχη. δεν ήταν η πρώτη φόρα. ήδη από το νηπιαγωγείο μάθαινα να παρακολουθώ μαθήματα μαζί με άλλα παιδάκια κι όχι με τη μαμά ή τα αδέλφια μου. για αυτό ήξερα πλέων πως δεν έπρεπε να…

—- Στο παρελθόν, όταν η ζωή στους δρόμους της Αθήνας μου πετούσε το άγνωστο, και το γνώριμο για άλλους είχες Πριν ξυπνήσω το (απ)αρνιόμουν, γιατί κάτι των εχθρών μου έκρυβε Όταν το δέχθηκα άρχισε να μου θυμίζει ότι δικό μου υπήρχε Τα μεγαλία τα χάρισα σε κείνο που δεν τα άξιζε μα τα θελε για να τα υποτάξει Και ύστερα τον ναό του Σολομώντα αναζητώντας δίχως τη σολομωνική ποτέ να αγγίξω Κατάλαβα τι σήμαινε ενάρετος και συνετός ηγέτης Όταν είδα πως ο εχθρός για τη δική του διαύγεια να περιορίσει την δική μου και σε κλουβί να με κλείσει προσπαθούσε…