… ύπαρξη και κατοχή μεγάλα από του φυσικού καφέ ή χρώματος άλλου μάτια απόρροια της ικανοποίησης του εαυτού σε μια καρέκλα καθήμενη σαν σε κλήρωση που ειδεν ηδονή και απόλαυσε από την ηλικία των 10 μη κατανοώντας την προδιάθεσην την φυσική κάλεσμα της φύσης; διαταραχή; έρως; δαίμων; Μητέρα φύση που απάντηση έδωκεςμυστικό λόγο κρατείς συνθήκες που ίδιες δε μένουν .[…] 14/5/ 2016, Αθήνα

Θα τις ονόμαζα κοινωνικές ή διανοητικές παροτρύνσεις πριν την καθυπόταξη ή υλοποίηση των επιθυμιών μας. Όντας κομμάτι ενός κοινωνικού συνόλου, καθώς αντιλαμβανόμαστε την επιθυμία, όταν γενάτε, να ασχοληθούμε με κάτι το οποίο στο παρελθόν δεν θεωρούσαμε θεμιτό ή λογικό κρίνοντας το παραβατικό, βρίσκουμε τον εαυτό μας να κινείται ή να παραμένει στάσιμος πάνω σε ένα σταυροδρόμι με κλάδους την καθυπόταξη, την μη ανατρεπτική απόφαση για την μετατροπή της σε πράξη, ή την υλοποίηση της, την αδιαφορία, και την αναβολή. Καλό θα ήταν πριν επιλέξουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε να λαμβάνουμε υπόψη και να συμπεριλαμβάνουμε στις επιλογές μας τα όρια…

___ηρέμησα, τα πόδια μου δεν βρέχονται πιακι εκείνες οι απαίσιες γαλότσες που κάποτε συχαινόμουν να φορέσω έγιναν μέρος των επιλογών μου Δεν θα ήμουν αλλιώς εάν δεν ήμουν έτσι θα ήμουν έτσι εάν δεν ήμουν αλλιώς Και τα ενοχλητικά λασπόνερα δεν βρέχουν τις πατούσες μου Οι Ερινύες φαίνεται έμαθαν να επιστρέφουν στους κατόχους τους Σε εμένα καθώς επιστρέφουν με τραντάζουν κάτι που δεν με ενοχλεί πιαΠερισσεύει το σκότος Κι ενστερνίζεται το φως Πάντα συνέβαινε, το καλό κάτι από το κακό να αποζητά και το κακό κάτι από καλό να αποδεικνύει μα τι λέω; ποια είμαι εγώ για να μιλάω; έτσι δεν…

___ βρέθηκαν σε σταυροδρόμι παραβιασμένων συσχετισμών και δικαιωμάτων σε λόγια ανήκουστων παραλείψεων δόθηκαν και ύστερα στην αγκαλιά τους το λουλούδι φωτιά με συνάντηση των βλεμμάτων επικοινώνησε το παρελθόν εκείνο που τρόμαζε κάποτε ή κινητοποιούσε όταν την επανάληψη καθιστούσε απόρροια την επανάληψη που τρόμαζε τότετην εμφάνιση του κατεστημένου λόγου κι εκείνου του λουμπεν αυταρχικού που η σκέψη του εστίαζε στο κέρδος, στην χρηματική αμοιβή, στην εντολή από τον πειραματιστή του φόβιζε εκείνη η εμφάνιση, μα όχι πια γιατί κι εκείνος μπορεί άλλη πτυχή του εαυτού του να εμφανίσει – κάποτε μου είπαν πως “τον σεβασμό τον κερδίζεις”, η αλήθεια είναι πως…

___ καθημερινά παρακολουθώ σειρές και ταινίες, άλλες τις λατρεύω, κι άλλες όχι. φυσικά τις παρακολουθώ “εν κινήσει” η αλήθεια είναι πως κάποιες μοιάζουν με αμερικανικές παραγωγές του σήμερα, – τις παρακολουθώ καθώς κινούμαι μέσα σε μεγάλα εμπορικά – , ή του χθες, – με τα σχιζοφρενικά όνειρα και τις καουμπόικες ρίψεις- κι άλλες με ταινίες της “φίνος φίλμ”, ειδικά όταν κινούμαι στα στενά δρομάκια των Πατησίων, δίπλα από την Φωκίωνος ή την Βικτώρια και λίγο πιο μακριά μεταξύ Πλάκας και Θησείου βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες οι σειρές κι εκείνες οι ταινίες οι οποίες δεν έχουν προβληθεί ακόμη, εκείνες που ένα…

___ – Πληγώθηκες ε; Δεν με ενοχλεί. Κι εσύ πριν φτάσεις εδώ, στο σημείο αυτό, που έφτασες, είχες φροντίσει να πληγώσεις πολλούς άλλους. Δούνε και λαβείν. Αυτό διάβασα κάπου. Δούνε και λαβείν. Ποτέ δεν ήμουν υπηρέτης αυτής της συνθήκης, μα στην περιπτωσή μας όμως … αυτή η ιδέα κυοφορήθηκε.ο αδύναμος πληγώνεται κι ο δυνατός δεν νιώθει.δεν μιλώ για δύναμη υπερδύναμη για την αντοχή μιλάω και τα όρια τους παράγοντες που παίζουν ρόλο κι εξαρτάται παραδοθήκαμε στο τελευταίο χαμόγελο του φεγγαρόφωτος. Δεν μπορούσες να ξεχάσεις το όνομα εκείνης της στιγματισμένης μορφής που είδες το ξημέρωμα, καθώς ενστερνιζόσουν τον εσταυρωμένο λόγο πριν…

__(μικρό απόσπασμα ) … χρειάστηκε να περάσει αρκετό χρόνο, προσπαθώντας να επαναλάβει τον ίδιο κύκλο, πάντα καλύτερο ήθελε να τον κάνει την μια, του προέκυπτε οβάλ την άλλη, προεξείχε μια μικρή γραμμή μια ακόμη, φαινόταν το περίγραμμά του προηγούμενου ακούραστα προσπαθούσε προσπαθούσε για να τελειοποιήσει τον ίδιο κύκλο τα κατάφερνε κάποια στιγμή, μα το σκίτσο είχε προλάβει να αλλοιωθεί και η ψύχωση να προσβάλει τα σωματικά του όργανα σαν σύμμαχος της επιπολαιότητας σαν αυθάδης ερωτομανής εάν σε χαρτί διαφορετικό κάθε φόρα τον ίδιο κύκλο ξεκινούσε δεν θα επενέβαιναν τα ίχνη εκείνα που πληγές αποκαλύπτουν συνενοχή, η επιμονή του σε έξταση…

___ ο ήχος της καθημερινότητας δεν ανταπεξέρχεται διαφέρει δεν είναι ο ήχος της μουσικής στα αυτιά μου παρά μονάχα εκείνες τις μέρες των επιλογών που στήνουν καρτέρι ούτε ο δικός σου είναι;! το ξέρω μην το πεις δεν ωφελεί σε έναν ποικιλόμορφο συνδυαζμό ο καθένας μας κεντράρει σε εκείνο που του τραβάει την προσοχήή τον έλκει εκ τρέποντας κάθε βλέμμα που την ίδια στιγμή θα μπορούσε να παρατηρεί την ίδια σκηνή ,,, 28/3/ 2016, Αθήνα

26 Μαρτίου στις 4:49 μ.μ. ·___… και ύστερα, έπαψες, για λίγοοι ήχοι φωνές έπαψαν να εμφανίζονται με την μορφή κυμάτων έλαβαν μορφή την μορφή της υπόστασης μουγια μια στιγμή με άκουσεςκαι ύστερα ξεκίνησε να βρέχει μου είπες κλαίειαυτό μου έδειξες, αυτό κατάλαβα μα δεν μπορούσα, δεν ήθελα άλλο να σε αντέξω να αντέξω την λύτρωση, ίσως από το νερό των δακρύων σου κι εσύ μου εμφάνισες μορφές που ζούσαν ζούσαν σου λέω, έπρατταν κάτι έκαναν ένας παππούς περπατούσε αμέριμνος κάτω από τη βροχή νωρίτερα μερικά μικρά παιδιά μια μητέρα με τον γιο τηςδύο μεγάλες κυρίες, δίδυμες μάλλον,που περίμεναν μια άλλη…

___ – Μεγάλωσα, τα χρόνια περνάνε και το πρόσωπο μου λεκιάζειαπό τις ρυτίδες των περασμένων στιγμών είμαι 32, κιόλας 32γεννήθηκα,γεννήθηκα μια αυγουστιάτικη νύχτα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο γεμάτο υπεκφυγές τον αγαπούσα τον άνθρωπο τον αγαπούσα τον κόσμο κι έτσι καθώς μεγάλωνα στην υπηρεσία του ήθελα να βρεθώγια το δικό του καλόγια να μάθω πως το καλό παρέχεται, μέσω της περίθαλψηςή της θαλπωρήςέχω δύο παιδιά ζιζάνια, μα η επανάσταση με έχει τρελάνει για την επανάσταση μας μιλάς Μαρά; ένας τρελός μιας φάρας που πίστευε ότι … ένας ήδη νεκρόςοι ασθενείς μια μέρα δεν με άκουσαν μια μέρα μου επιτέθηκαν έπρεπε να…