___ σπίτια άδεια… άνθρωποι άστεγοι. Η υπεροχή της ιδιοκτησίας. Το κτίσμα στεγάζει μόνο έχοντες από κούνια. Ας υμνήσουμε την ιδιοκτησία των λίγων σε βάρος των πολλών, εστί, για τη “δημοκρατία” του σήμερα, δικαιοσύνη. Ευχαρίστηση για τους προύχοντες και το υπηρετικό προσωπικό τους. Και σήμερα το γεύμα τους πλούσιο. Και σήμερα η συνείδησης τους καθαρή … Και σήμερα κέρδισε ο άνθρωπος. Μα δεν το βλέπετε;! Το κτήνος μέσα του εννοώ.Κάτι καλύτερο, δεν αναμένω. Αν δεν ωφελούσε το υπάρχον η φτώχεια, δεν θα υπήρχε. Κι αν ήθελαν να λύσουν ένα πρόβλημα, θα ξεκινούσαν από το αίτιο που το προκαλεί. Μα αν ήσαν…

___ (“διαφωνία” επί του όρου νεκρόφιλος) … ξέρεις ποιός πραγματικός νεκρόφιλος είναι,  πραγματικός φίλος, αυτός που εκεί που κείτεσαι ξαπλωμένος νεκρός,  έρχεται σου κάνει μια χειραψία,  σε ρωτάει “τι κάνεις, καλά είσαι;”  και περιμένει να του απαντήσεις. Έχει ένα γνήσιο ενδιαφέρον για το αν είσαι καλά.  Δεν φεύγει. Περιμένει να του απαντήσεις.  Αυτός είναι πραγματικός φίλος του νεκρού ..  όχι ο άλλος, εκείνος που το σώμα θα ‘ρθει να βεβηλώσει, ο νεκροβιαστής

___ Τα λουλούδια χρωματίζουν την άνοιξησιωπώντας το χειμώναΚαλοκαιρινή ζέστη σε νιώθωΠόσο όμορφη δείχνεις το χειμώναΈνα σύνολο εκρήξεωνΜου είπες πριν από λίγο χρειάζεται νερότο προσφέρεις τώρα Νιώθω ένα μικρό κάψιμο στα ούλακαι η ατμόσφαιρα μυρίζει σμάλτο Είσαι όμορφη το χειμώναΌμορφη, μα σκοτώνειςΚαι τα χρώματα στον ουρανό, το ηλιοβασίλεμα, είναι όμορφα είναι δηλητήριοΌ,τι μας εντυπωσιάζειΕξ ελισσόμαστεΚάποτε το δηλητήριο δε θα επιδράΊσως τότε μάθουμε άλλες απόρροιες καύσης για δηλητήριο Ίσως οι βουνοκορφές γίνουν πεδιάδες και η γη μια λεία σφαίρα.Ίσως Σίγουρο δεδομένο Η πλαστική σακούλα που είδα να ίπταται πριν από λίγο … Θα συνεχίσει, κι, ίσως όταν η γη γίνει λεία να…

___ έδρασε, πριν εκστασιαστείπέταξε προς το φωςπρος το σκοτάδι πέταξεκι επέστρεψε σε σημείο θαλπωρήςόσα είχε αφήσει, κράτησεβρεγμένη, με τα υγρά της γέννας τηςμικρή, παραβάτης υπόσχεσηςτελευταίας διαλογής, ευκαιρίακατοίκισε στο άπειρο, δευτερόλεπτα ωδήςορδής νηνεμία για τη ζωή της, της ευχήθηκανέστρεψαν το στόμιο του όπλου που εκείνη κράτησεπρος τον ήλιο, τον Θεό τηςπρος εκείνον που το βλήμα δε θα φθάσει

 ___… σε τόπο χλοερό, ο ‘Ις και ο ‘Αβ ζούσαν. Στο τόπο εκείνον ζούσαν κι άλλοι. Μα για την Ιστορία μας αυτή, οι δύο πλεω γνώριμοι σε μας, εκπρόσωποι κυρίαρχων ρευμάτων, θα σταθούν. Την φύση με τα δώρα της ο ‘Ις την αγαπούσε. Την ζωή του απολάμβανε, ευτυχισμένος όντας ζούσε. Ο ‘Αβ από μικρός αλλεργικός στη γύρη, ονειρευόταν έναν τσιμεντένιο θησαυρό. Την χλοερή της φύσης πεδιάδα, έλεγε, όταν θα γίνει μεγάλος και τρανός θα την κάμει κτήριο ψιλό, να χωρούν πολλοί σε αυτό, δουλειές να βρίσκουν θα ‘χουν …  Ο ‘Αβ συνεχώς προσπαθούσε. Ο ‘Ις συνεχώς απολάμβανε. Ο ‘Αβ συνεχώς…

___ ” Έλεγε θα φύγουμε, πέρα μακριά θα πάμετίποτα εδώ, για μας δεν στέκειΈλεγε θα δούμε θάλασσα από ψηλά, σε βουνά θα ανέβουμε, τα δάση είν’ το σπίτι μας και τα νερά το εξοχικό μαςΈλεγε τον καθρέφτη μου πως ζήλευε, τις ώρες που αντί γι’ αυτόν εκείνος με κοιτούσεΕκεί που θα πάμε έλεγε, να δημιουργήσουμε θα μπορούμεΗ δική μας κοινωνία δεν θα βλάπτει πια, να υπάρχει θα μπορεί έλεγεΈλεγε θα πάψουμε να παρασιτούμε, έλεγε δεν θα προκαλεί φθορά στη φύση η ύπαρξη μαςΘα μας θέλουν έλεγε, θα βρούμε έλεγε, κι εμείς το κομμάτι αυτό της γης που για μας θα…

___ Αν ξέρατε πόσα χρόνια επιθυμούσα σε αυτό το σημείο να φθάσω, δε θα μου δίνατε το λόγο… Η ψυχή μου έχει διατηρήσει όλες τις σημειώσεις που κρατούσα από την πρώτη μέρα της σιωπής. Η αναίρεση των συναισθημάτων μου, ένα από τα πιο δύσκολα και τρομακτικά έργα μου, βεβήλωσε ξενδιάντροπα το σώμα του μυαλού μου κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια κυνική προς εσάς συμπεριφορά . Έπρεπε γιατί επιβαλλόταν από τις περιστάσεις. Τις κοινωνικές περιστάσεις. Μιλάτε για αγάπη, λέτε “σε νιώθω”, τρέχετε να προλάβετε ότι ήδη έχει συμβεί … κι ύστερα πιέζετε τον εαυτό σας να κατηγορήσει τις αδυναμίες σας…

____ Προσπαθούσαν να την καταλάβουν, φτερά απόρρητο φρούριο εκείνηδίχως να ‘χει τις ίδιες έγνοιες, αναζητούσε λέξεις συγκεκριμένης μήτρας, λέξεις διφορούμενες, με μύρα καλλωπισμένες Για να μπορέσει κι αυτή να πει “καταλαβαίνω”, Όταν δεν τα κατάφερνε, ψυχωτικά ακολουθούσε με το βλέμμα τις κινήσεις, φυγάδευε σκέψεις, έσβηνε τον ήχο από τα αυτιά της, έτρωγε τις κραυγές της Ήταν περιζήτητη, όπως ήθελανγιατί είχε το χρώμα που αγαπούσαν […] 13/11/2018, Αθήνα

___ Ασώματα άσματα, ακούστηκανπίστευε η σοφία ότι μετέφεραν την ουσία της Ο λόγος εξιλεωμένος, αναζητούσε τη φήμη της φωτιάς “με λένε Αφροδίτη” είπε εκείνηύστερα ένιωσε ένα δάκρυ του ουρανού να κυλά στο κορμί της λίγο πριν παθιασμένα παλέψει ζωντανή για να μείνειστην αγκαλιά της στεριάςΗ μάχη αδυσώπητη, για χαμένη από την αρχή την είχεο άνεμος σε αποχή, είχε χορτάσει βιασμό, έρωτα, πίεση, παιχνίδι του αρκούσε να τη βλέπει να αργοσβήνει, τη μαύρη γη, γέννημα θρέμμα της καμένης φύσης, τη νόθα κόρη του, μικρή θα τη κρατούσε, θα την άφηνε να πεθάνειμην τον μολύνει, ήθελε ξεμυάλισε τα δάκρυα του ουρανού, μετά τη πρώτη…

___  Ο κόσμος είναι γεμάτος μικρόψυχες ανωμαλίες, εσύ όμως γιατί να ασχοληθείς με αυτές ενώ μπορείς να ασχοληθείς με κάτι υπέροχα όμορφα “τριανταφυλλάκια”!; εφόσον δεν σου παρέχουν ωφελεί, ή δεν είναι ο ρόλος σου αυτός, κι από τη στιγμή που δεν μπορείς να αρθρώσεις κι ορθό με επιχειρήματα “πολίτικο”, κοινωνικό, και άλλα λόγο … Παπάτζες αναπαράγεις, όταν το κάνεις. Και κάτι ακόμη, τις έχουμε ξανά ακούσει, δεν είναι η πρώτης φορά. Μα φυσικά όπως ξέρεις, έχεις το δικαίωμα να λες “ότι θες”, το ίδιο κι εγώ