___ “εγώ που με βλέπεις είμαι ο μόνος άνθρωπος στην Ελλάδα που ‘χω στο όνομα μου πυρηνικά όπλα στην Ρωσία… Αλλά εγώ δεν είμαι από τους άλλους, δεν εξαγοράζομαι με βότκες και γυναίκες. εγώ είμαι υπέρ της ειρήνης. Είμαι ο μόνος. Με έχουν για σχιζοφρενή, μα οι περισσότεροι Ρώσοι και Αμερικανοί είναι στην πραγματικότητα σχιζοφρενείς. Κομμουνιστές λένε …σιγά μην είναι . Εγώ είμαι … Αλλά οι άλλοι ότι να ‘ναι. “ Ότι μπόρεσα να συγκρατήσω αυτολεξεί από τον μονόλογο ενός κυρίου, σε εμένα τα μίλησε, αλήθεια, λίγο πριν φτάσουμε στον σταθμό. Πρέπει να εξασκήσω τη μνήμη μου.  Διάλογος δεν μπορεί…

___ Η σύνδεση των λέξεων εντός του νου, αδιαφορεί για τη καταγραφή της. Καθώς εντός αυτού του γραπτού μετατρέπεται κι αυτή σε υποκείμενο, μπορεί να έχει συναισθήματα. Την ύπαρξη τους την οφείλει στη δημιουργό της… που της χάρισε την ελευθερία να την κινητοποιεί αυτή όταν επιθυμεί να καταγράφει.. ξέροντας πως υφίσταται … ήθελα να πω … κάτι

___ μια γη με χώρο, κι οι άνθρωποι πάντα προσπαθούν να φτάσουν εκεί που τους είπαν πως βρίσκεται ο παράδεισος. κανείς δεν επιλέγει έναν άδειο τόπο. κανείς δεν επιλέγει έναν τόπο που βλέπει ο ίδιος σαν άδειο. ψάχνει την καλύτερη ζωή. κι επειδή έτσι το νιώθει. πάει. όλο κάπου πάει… πάει στον τόπο που του παν πως θα ζει με ευκαιρίες. χωρίς να καταλαβαίνει πως τις ίδιες ευκαιρίες θα χει. αρκεί να πάψει να πιστεύει στον παράδεισο πλάνη. γιατί δεν δημιουργείς σε μια άγονη ζώνη; γιατί δεν προσπαθείς να την κάνεις γόνιμη; γιατί δεν δημιουργείς τον παράδεισο, έτσι όπως θα…

___ Όταν επιμένεις, κάτι καταφέρνεις, ζωήηηη μου, είχες, δεν είχες, πήρες την ψυχή μου, μες απ το κορμί μου, μικρήηη μου Στους δρόμους άδειος έμεινα,μονάχος να γυρνώ, Κύκλωπες αναζητώ, ύψος να ‘χω να σε φτάνω κι όλο δε μ’ αράζω, δε μπαρκάρω, δε φωνάζω, μη μ’ ακούσει η γιατρειά με το φαρμάκι κι έλθει πρώτη να με βρει τρελήηη μου Είχες δεν είχες, έγινες ότι κι εγώ, και τώρα τη θέση μου, πάλι αναζητώ. Θα σε εκδικηθώ. Σε άλλη θα ανοιχτώ

___Τι θυμήθηκα τώρα, κι όχι τυχαία, κάποτε κάποιος μου λέγε, “βελτίωσε το βήμα σου περπατάς σαν τον Βελουχιώτη”, κι αναρωτιόμουν αν όντος είχε προλάβει τον Άρη και μου χε πει ψέματα για την ηλικία του. Κάποιος κάποτε -ο ίδιος κάποιος- μου χε πει κάποτε “και τώρα που να σε βγάλω έτσι όπως είσαι ντυμένη” ενώ μου χε πει να βρεθούμε Κεραμεικό. Κάποιος κάποτε, μου δείχνε κοριτσάκια έξω από “πασοκοδαπιτικα” στέκια και μου έλεγε “να, κοίτα τι όμορφες που είναι αυτές, γιατί δεν γίνεσαι σαν αυτές “, ενώ εγώ αναρωτιόμουν “πόσες μαλακίες θα αντέξω ακόμα, μήπως τον λυπάμαι στην πραγματικότητα; ”…

___ Η γωνία ήταν άδεια, η μορφή σου πάντα μου θύμιζε εκείνη τη γωνία, σαν κάτι από χρόνια να σε ‘χε χωρίσει από κάθε τι γεμάτο Κλαίνε γυναικείες μορφές με φρίκη γεμάτος κοιτάς το γεμάτο άνοια κόσμο, κι ύστερα αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες κάτι καινούργιο να διεκδικήσεις Μια γωνία άδεια η μορφή σουΖωγραφισμένη ανεξίτηλα, γραμμικά Περιφραγμένα Το άγγιγμα σου ανεπιθύμητο Άγνωστο, κουραστικό Φωτιά και νερό δε θα το θελαν Φωτιά και νερό δε θα το ζούσαν Γεμάτος αέρα να ορίζεις τη πρώτη στιγμή της ζωής σου ως γεγονός Φοβόσουν πάντα το πεπρωμένο γιατί πίστευες σε αυτό;! Ψεύτικες μορφές, πράξεις χειριστικού…

 ___Που βρίσκεσαι; χαθήκαμε. Κάποτε είχαμε τόσα να πούμε. Πλέων κοινότυπες εκφράσεις και στερεότυπα. Όσο μεγαλώνω σταματώ να μου αρέσω , σταματώ να μου αρέσω με μεγαλύτερη ταχύτητα κι ένταση απ ότι σταματούσα να μου αρέσω στο παρελθόν. Μια μιζέρια και μια αδυναμία με περιμένουν. Περιμένω, μια αδυναμία και μια μιζέρια. Το κορμί μου λεκιάζει και η σάρκα μου γεμίζει τοξικές ουσίες… αρχίζω να φοβάμαι. Προσπαθώ να μείνω δυνατή. Δείχνω πως είμαι δυνατή. Δεν είμαι όμως.. είναι υπέροχο το να μαθαίνεις να προσποιείσαι, κι ακόμη πιο υπέροχο το να μαθαίνεις να το κάνεις καλά. Μπορείς να κοροϊδέψεις μέχρι και τον ίδιο…

—Απρόσιτη, περιπλανήθηκε έως τη διπλανή καρεκλά κι ύστερα τυλίχτηκε γύρο της. Θύμιζε ανεξάρτητη πανδαισία. Ένας φόβος είχε κατακλύσει τα έγκατα των σκέψεων μας. Μας τάρασε η παρουσία της κι η επιθυμία να φύγει άμεσα ήταν η μόνη που μπορούσε να μας τείνει σε κάποια δράση. Είχε πέσει για ύπνο.  Έτσι τυλιγμένη καθώς ήταν δεν θα την περιεργαζόμουν, θα προτιμούσα να φύγω πρώτη .κι ύστερα θα διέφθειρα έναν φτωχό συν τίμιο θαρραλέο νέο να την ωθήσει προς άλλον τόπο, μακριά από μας,από εμάς που θα μπορούσαμε να την είχαμε σκοτώσει. Είχε θαλπωρή, πέρασεδεν είχε περισσότερα να δώσειμια φωτιά σιγοσβηνόταν Επέμενε στην ίδια…

___ … όταν του γυρισμού η ωρα έλθει, για όσα είχες στιγμές,σαν χωρεί ο λόγος σου μέσ’ σε κουτάκι μπύρας για όσα μια ζωή δε φτάνει, να ξες, τίποτα απ όσα μνήμες έγιναν, δεν λες. Ίσως να μην θες, Ίσως να μην μπορείς, Ίσως να μην σου αρκούν οι λέξεις, Ίσως μυστικό να τα κρατάς μόνο για σένα μη φθαρούν ……κι υστερα, . ” όσα ταξίδια έκαμα με το μυαλό, όλα σε εσένα καταλήγουν”, θυμάσαι … Τίποτα, απολύτως τίποτα 2/8/2018

Περαστικοί πιεστικοί — Εμφανίζονται στη ζωή σου Περαστικοί Βρίσκουν καταφύγιο, σ’ ένα κοινό σημείο τομής Κι ύστερα δε σταματούν να αναπαράγουν ενώ σε χώρους άλλων βρίσκονται τις στερεοτύπες αντιλήψεις τους Μιλούν για στερεότυπα, τα κατονομάζουν, ισοπεδώνουν το διαφορετικό που θες να κτίσεις με αυτά, κι ύστερα σου λεν πως τους πληγώνει που η κοινωνία οδεύει πλάι σε στερεότυπα Τους λες “τα στερεότυπα εσύ τα αναπαράγεις, εσύ τη κοινωνία βλέπεις αναπαράγωντας τα στερεότυπα, διαιωνίζοντας τη γνώση σου γύρω από αυτά. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου όταν τα αναπαράγεις, κι ύστερα λες πως σε ενοχλούν, σε έμενα , για να βρεις απλά ένα κοινό σημείο τομής. Ξέρεις, καυτή είναι η φωτιά, καυτό είναι και το βραστό νερό μέσα στο τσουκάλι, μα αν το τσουκάλι αναποδογυρίσει το νερό θα σβήσει τη φωτιά ” , εξάπτονται. Θαρρούν πως προσπαθείς να τους αντιπαρατεθείς για να ισχυροποιήσεις τον εγωισμό σου. Εμφανίζονται, όταν ανοίγεις πόρτες, όταν καταστρέφεις κλουβιά, όταν κτίζεις την ελευθεριά. Μόνος ή με παρέα. Ναι με παρέα!…